Zależność między rozdzielczością bitową a szumem kwantyzacji wynika z tego, jak zmienia się krok kwantyzacji, gdy rośnie liczba dostępnych poziomów. Dodanie 1 bitu oznacza, że liczba poziomów kwantyzacji podwaja się (2×). Przy tej samej pełnej skali przetwornika powoduje to, że odległość między sąsiednimi poziomami (krok) staje się o połowę mniejsza (2× mniejsza).
Błąd kwantyzacji jest związany z tym krokiem: gdy krok maleje 2×, to typowa amplituda błędu również maleje 2×. Ponieważ w decybelach dla porównania poziomu szumu kluczowa jest moc (a moc jest proporcjonalna do kwadratu amplitudy), spadek amplitudy błędu 2× oznacza spadek mocy błędu 4×. Tę zmianę mocy wyraża się jako 10·log10(4) ≈ 6 dB, stąd reguła: około 6 dB na każdy dodatkowy bit.
Dlatego poprawna odpowiedź "6 dB" opisuje typowy spadek poziomu szumu kwantyzacji (lub wzrost SQNR) przy zwiększeniu rozdzielczości o 1 bit w idealnym modelu. Odpowiedź "3 dB" jest zbyt mała i zwykle wynika z mylenia reguł dla podwojenia mocy (3 dB) z sytuacją, w której moc szumu spada czterokrotnie. Odpowiedzi "9 dB" i "12 dB" zawyżają efekt: 9 dB odpowiadałoby większej zmianie niż 4× w mocy, a 12 dB oznaczałoby w przybliżeniu dwa dodatkowe bity (bo 2 bity ≈ 2·6 dB).
W praktyce realizacji nagłośnień i rejestracji dźwięku większa liczba bitów daje niższy szum kwantyzacji i większą użyteczną dynamikę, ale ostateczny efekt bywa ograniczony przez szumy analogowe toru, mikrofonów, przedwzmacniaczy i warunki sceniczne.
