Hipoglikemia (zbyt niskie stężenie glukozy we krwi) wywołuje dwie grupy objawów. Pierwsza to tzw. objawy autonomiczne (adrenergiczne), wynikające z wyrzutu adrenaliny i pobudzenia układu współczulnego. Należą do nich m.in. nasilone pocenie się, drżenie mięśniowe (drżenie rąk), kołatanie serca oraz uczucie niepokoju. Druga grupa to objawy neuroglikopeniczne, czyli skutki niedoboru glukozy w ośrodkowym układzie nerwowym (np. osłabienie, splątanie, zaburzenia koncentracji), które mogą pojawić się przy głębszej lub dłuższej hipoglikemii.
Odpowiedź "nasilone pocenie się, drżenia mięśniowe, kołatanie serca, nasilone uczucie głodu" jest poprawna, bo stanowi klasyczny zestaw objawów autonomicznych i jest bardzo typowy w praktyce (zwłaszcza u osób leczonych insuliną lub lekami hipoglikemizującymi).
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo zawierają objawy typowe dla innych zaburzeń:
- "wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, bóle głowy, niewyraźne widzenie" – taki obraz częściej kojarzy się z hiperglikemią i odwodnieniem (polidypsja, poliuria) oraz zmianami osmotycznymi.
- "wielomocz, kołatanie serca, duszność, nudności" – wielomocz również kieruje myślenie ku hiperglikemii; duszność i nudności są nieswoiste i mogą pasować do wielu stanów (infekcja, zaburzenia krążeniowo-oddechowe, kwasica), nie tworząc typowego wzorca hipoglikemii.
- "zawroty głowy, niepokój, uczucie suchości w jamie ustnej, zimne dłonie i stopy" – zawroty i niepokój mogą się zdarzać, ale suchość w ustach oraz zimne kończyny są nieswoiste i nie są najbardziej charakterystyczne dla rozpoznania hipoglikemii w pytaniu jednokrotnego wyboru.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi widzisz jednocześnie: poty + drżenie + kołatanie + głód, to jest to bardzo "podręcznikowy" obraz hipoglikemii. Natomiast pragnienie i wielomocz najczęściej prowadzą do hiperglikemii.
