Koordynacja wzrokowo-ruchowa (często opisywana też jako koordynacja ręka–oko) to współdziałanie analizatora wzrokowego i układu ruchu, dzięki któremu człowiek potrafi celowo sięgać po przedmioty, chwytać je, przenosić, wkładać do pojemnika czy trafiać łyżką do ust. Pierwsze, podstawowe formy tej koordynacji pojawiają się już w okresie niemowlęcym, gdy dziecko zaczyna:
- koncentrować wzrok na obiektach i je śledzić,
- łączyć patrzenie z ruchem rąk (sięganie),
- podejmować próby chwytu i manipulacji.
Dlatego odpowiedź "niemowlęcy" jest właściwa: to wtedy rozpoczyna się uczenie i organizowanie podstawowych wzorców ruchu pod kontrolą wzroku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Przedszkolny – w tym okresie koordynacja wzrokowo-ruchowa intensywnie się doskonali (rysowanie, wycinanie, zapinanie guzików), ale nie jest to jej początek.
- Poniemowlęcy – bywa używany w różnych ujęciach terminologicznych; niezależnie od nazwy, etap po niemowlęctwie odnosi się raczej do dalszego rozwoju sprawności niż do pierwszych przejawów uczenia się koordynacji.
- Wczesnoszkolny – koordynacja jest tu rozwijana pod kątem czynności szkolnych (pisanie, precyzyjne prace manualne), co może mylnie sugerować "początek", lecz jest to etap późniejszy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "zaczyna się uczyć", zwykle chodzi o najwcześniejszy etap, w którym obserwuje się pierwsze celowe próby danej umiejętności, a nie o czas jej pełnej sprawności.
