W pytaniu rozpoznajesz postać leku po typowym zestawie sprzętu recepturowego. Kluczowe są: moździerz i pistel (do rozcierania i ujednorodnienia mieszaniny proszków), waga elektroniczna (do dokładnego odważania składników i/lub porcji), podkłady pergaminowe (do przenoszenia i porcjowania proszku) oraz klisza i kapsułki żelatynowe (do napełniania kapsułek mieszaniną proszkową).
Odpowiedź "Proszki dzielone" pasuje, ponieważ proszki dzielone to postać, w której lek jest podzielony na pojedyncze dawki. W praktyce aptecznej porcjowanie dawek często łączy się z umieszczaniem odważonych/odmierzonych porcji w kapsułkach. Stąd obecność kliszy i kapsułek jest spójna z ideą "dzielenia na dawki".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Pigułki" – pigułki to inna postać leku, przygotowywana przez formowanie masy plastycznej i kształtowanie jednostkowych kulek. Sam zestaw z kapsułkami żelatynowymi i kliszą nie jest dla pigułek typowy, bo pigułek nie "napełnia się" jak kapsułek.
- "Maść zawiesina" – maści wymagają podłoża maściowego i narzędzi do rozprowadzania/ucierania podłoża ze składnikami. Choć moździerz bywa używany także przy maściach, obecność kapsułek i kliszy wskazuje na pracę z proszkiem w dawkach, a nie na wytwarzanie półstałej postaci do smarowania.
- "Proszki niedzielone" – proszki niedzielone to proszki wydawane jako jedna porcja (bez rozdziału na dawki jednostkowe). W takim przypadku kluczowe byłoby przygotowanie i wydanie jednego opakowania proszku, a nie czynności i sprzęt kojarzony z porcjowaniem na wiele jednostek (podkłady do dzielenia, klisza, kapsułki).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się jednocześnie elementy porcjowania (podkłady pergaminowe) i kapsułkowania (klisza + kapsułki), najczęściej chodzi o postać proszkową dzieloną na dawki.
