Układ sieci TN-S charakteryzuje się tym, że:
- punkt neutralny źródła (np. transformatora) jest bezpośrednio uziemiony (litera T w pierwszej pozycji),
- części przewodzące dostępne odbiorników są połączone z tym punktem przez przewód ochronny (litera N),
- przewody PE (ochronny) oraz N (neutralny) są oddzielne w całej instalacji (oznaczenie S).
Dlatego, jeżeli na schemacie widać osobną żyłę/tor ochronny PE oraz osobną żyłę/tor neutralny N (bez odcinków wspólnego przewodu PEN), właściwą klasyfikacją jest TN-S.
Odpowiedź "TN-C" jest błędna, gdyż w TN-C przewód ochronny i neutralny są połączone w jeden przewód PEN (oznaczenie C). Na schemacie TN-C nie zobaczysz konsekwentnie rozdzielonych PE i N na całej długości – występuje wspólny tor PEN co najmniej w części instalacji.
Odpowiedź "TT" nie pasuje, ponieważ w TT punkt neutralny źródła jest uziemiony, ale części przewodzące dostępne odbiornika są uziemiane lokalnym uziomem, niezależnym od uziemienia źródła. Typowym wyróżnikiem jest brak "powrotu" przewodu ochronnego do punktu neutralnego źródła w sposób charakterystyczny dla TN.
Odpowiedź "IT" jest nieprawidłowa, bo w IT punkt neutralny jest izolowany od ziemi lub połączony przez dużą impedancję. To zmienia zachowanie prądów zwarciowych doziemnych i sposób realizacji ochrony; na schemacie IT zwykle nie ma bezpośredniego uziemienia punktu neutralnego jak w TN.
W praktyce mechatronika rozpoznanie TN-S jest istotne m.in. przy podłączaniu rozdzielnic i szaf sterowniczych: rozdział PE i N wpływa na prowadzenie przewodów, dobór zabezpieczeń oraz poprawność połączeń ochronnych.
