W napadzie astmy i innych stanach z nasilonymi trudnościami w oddychaniu kluczowe jest takie ułożenie chorej osoby, aby zmniejszyć wysiłek oddechowy i poprawić komfort wentylacji. Najczęściej pomaga pozycja wysoka (siedząca) z lekkim pochyleniem tułowia do przodu. Taka postawa sprzyja pracy przepony i mięśni pomocniczych oddychania, a także umożliwia podparcie rąk (np. o uda lub blat), co dodatkowo "odciąża" klatkę piersiową.
Opisane objawy (wyraźne problemy z oddychaniem, potliwość, zasinienie) są sygnałami, że sytuacja może być poważna. Ułożenie chorej w pozycji siedzącej z pochyleniem do przodu jest działaniem doraźnym, które zwykle jest lepiej tolerowane niż pozycje leżące.
- "wysokiej z lekkim pochyleniem do przodu." – jest właściwa, bo ułatwia oddychanie i zmniejsza uczucie duszności; często jest to spontanicznie przyjmowana pozycja przez osoby z napadem duszności.
- "wysokiej z odchyleniem do tyłu." – może nie dawać efektu odciążającego; odchylenie do tyłu nie sprzyja tak skutecznemu wykorzystaniu mięśni pomocniczych i może nasilać dyskomfort.
- "na brzuchu." – ucisk klatki piersiowej i ograniczenie ruchów oddechowych zwykle utrudniają wentylację, a dodatkowo utrudniają obserwację twarzy i objawów (np. sinicy).
- "na wznak." – pozycja leżąca na plecach często nasila duszność, ponieważ trudniej jest rozszerzać klatkę piersiową, a osoba może czuć większy "ciężar" oddychania.
W praktyce opiekunka powinna dodatkowo: zachować spokój, zapewnić dostęp do świeżego powietrza, poluzować uciskającą odzież, obserwować czy podopieczna może mówić pełnymi zdaniami oraz w razie pogarszania stanu lub sinicy wezwać pomoc medyczną. Jeśli podopieczna ma zalecony inhalator doraźny i potrafi go stosować, należy ją w tym wesprzeć zgodnie z jej planem leczenia.
