W pytaniu opisano: przygnębienie i obniżony nastrój, utracenie ochoty do wykonywania czynności (spadek aktywności, utrata zainteresowań) oraz niechęć do spotkań z ludźmi (wycofanie społeczne). Taki obraz jest najbardziej typowy dla depresji, ponieważ w depresji często występuje jednocześnie: obniżenie nastroju, zmniejszenie energii, ograniczenie działania i rezygnacja z dotychczasowych aktywności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Fobia – w zaburzeniach fobicznych kluczowym objawem jest silny lęk przed określonymi sytuacjami/obiektami (np. tłum, zamknięte przestrzenie), a unikanie wynika głównie z lęku. W opisie nie ma informacji o dominującym lęku ani o konkretnym bodźcu wywołującym reakcję.
- Padaczka – to schorzenie neurologiczne, którego typowe objawy obejmują napady (np. drgawkowe, nieświadomości), a nie przewlekły spadek nastroju i wycofanie. Choć obniżony nastrój może współwystępować z chorobami somatycznymi, sam opis nie wskazuje na napady.
- Hipomania – jest stanem odwrotnym do depresyjnego pod względem nastroju i napędu: zwykle pojawia się podwyższony lub drażliwy nastrój, zwiększona energia, większa aktywność i potrzeba działania. To nie pasuje do utraty chęci i ograniczenia aktywności.
Wskazówka dla opiekunki środowiskowej: w praktyce ważne jest rzetelne opisywanie obserwacji (co się zmieniło, od kiedy, jak wpływa na funkcjonowanie), a nie stawianie diagnozy medycznej. Gdy objawy utrzymują się, nasilają lub budzą niepokój, należy poinformować rodzinę i/lub zalecić kontakt z lekarzem lub psychologiem, zgodnie z procedurami w miejscu pracy.
