Skala Barthel służy do oceny samodzielności w podstawowych czynnościach życia codziennego (czynnościach samoobsługowych i mobilności). Wynik jest sumą punktów przypisanych do stopnia niezależności w poszczególnych aktywnościach, dlatego kluczowe jest, aby nie oceniać pacjenta "ogólnie", tylko przeanalizować każdą wskazaną czynność.
W podanym opisie pacjent nie przemieszcza się samodzielnie, ale jednocześnie potrafi samodzielnie jeść, myć się i korzystać z toalety. Oznacza to, że ma zachowaną część samoobsługi, natomiast ma istotny deficyt mobilności. W konsekwencji wynik nie może wynosić 0 punktów, bo ten rezultat odpowiadałby całkowitej zależności we wszystkich ocenianych obszarach. Z drugiej strony nie można też przyznać wartości wysokich, takich jak 75 punktów, ponieważ tak wysoka suma jest typowa dla osoby z dużą samodzielnością także w poruszaniu się i innych elementach funkcjonowania.
Odpowiedź "25 punktów" pasuje do sytuacji, w której pacjent ma zachowane wybrane czynności samoobsługowe, ale wymaga znacznej pomocy w zakresie mobilności. W praktyce opiekun medyczny, widząc taki profil funkcjonalny, planuje wsparcie przede wszystkim w obszarze przemieszczania (asekuracja, transfery, zapobieganie upadkom), przy jednoczesnym umożliwianiu pacjentowi wykonywania samodzielnych czynności, aby podtrzymywać sprawność.
Pozostałe wartości są nieadekwatne: "0 punktów" ignoruje informację o zachowanej samoobsłudze, "50 punktów" sugeruje umiarkowaną niezależność w większej liczbie obszarów niż wynika z opisu, a "75 punktów" wskazuje na samodzielność w mobilności, której pacjent nie ma. W zadaniach egzaminacyjnych warto najpierw wypisać z treści, które czynności są samodzielne, a które niesamodzielne, i dopiero wtedy przypisać wynik.
