W opisie przypadku kluczowe są trzy informacje: przewlekła choroba z bólami (RZS), poranne nasilenie dolegliwości oraz silne emocje (rozdrażnienie, zdenerwowanie) przy jednoczesnej wyraźnej preferencji aktywności (lubi śpiewać). W ujęciu bio-psycho-społecznym terapeuta zajęciowy dobiera taką metodę i formę aktywności, aby jednocześnie:
- wspierać dobrostan psychiczny i regulację emocji,
- nie prowokować nadmiernego bólu lub przeciążenia,
- opierać się na zainteresowaniach pacjentki, bo to zwiększa motywację i regularność udziału.
Odpowiedź "Muzykoterapię czynną i ćwiczenia oddechowe" spełnia te warunki. Muzykoterapia czynna oznacza aktywne uczestnictwo (np. śpiew), więc bezpośrednio wykorzystuje to, co pacjentka lubi. Może to działać rozpraszająco wobec bólu, wzmacniać poczucie sprawczości oraz poprawiać nastrój. Ćwiczenia oddechowe są z kolei łagodnym narzędziem pracy nad napięciem i pobudzeniem emocjonalnym; łatwo je włączyć rano, gdy pacjentka odczuwa dyskomfort.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w świetle opisu. "Choreoterapię i gimnastykę korekcyjną" oraz "Choreoterapię i ćwiczenia siłowe" mogą oznaczać większą intensywność ruchową, która u osoby z bólem i sztywnością poranną może być trudna do wykonania i może zwiększać frustrację, jeśli przekroczy aktualne możliwości. "Muzykoterapię bierną i ćwiczenia z obciążeniem" łączy pasywny udział w muzyce (mniejsze wykorzystanie preferencji śpiewu) z formą wysiłku potencjalnie obciążającą aparat ruchu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy w opisie pojawia się wyraźna preferencja (np. śpiew), a jednocześnie napięcie emocjonalne, zwykle lepiej wybierać metody angażujące i regulujące stres, a nie takie, które mogą nasilać dolegliwości poprzez nadmierne obciążenie.
