Pojęcie "gatunków runa częstych" odnosi się do takich roślin runa, które są spotykane w wielu różnych warunkach siedliskowych w lasach. Taka cecha zwykle oznacza szeroką tolerancję na czynniki środowiskowe (np. wilgotność, żyzność, nasłonecznienie), dlatego te gatunki nie są przypisane do jednego, konkretnego typu siedliskowego lasu.
Definicja mówiąca, że gatunki te "występują na wielu typach siedliskowych lasu i nie są charakterystyczne dla żadnego konkretnego typu" jest spójna logicznie: łączy częstotliwość/pospolitość z brakiem cechy wskaźnikowej dla jednego siedliska.
Pozostałe stwierdzenia są błędne z typowych powodów:
- Twierdzenie o występowaniu na wszystkich typach siedliskowych wprowadza absolut, który w ekologii roślin rzadko jest spełniony i myli "częste" z "wszechobecne".
- Twierdzenia o występowaniu tylko na jednym typie siedliskowym opisują raczej gatunki silnie związane z warunkami siedliska (potencjalnie wskaźnikowe), czyli przeciwieństwo kategorii "częstych" w sensie szerokiego rozprzestrzenienia.
- Wariant "tylko na jednym typie i nie są charakterystyczne" jest wewnętrznie nielogiczny: jeśli gatunek pojawia się wyłącznie w jednym typie, to co najmniej sugeruje silny związek z tymi warunkami.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa-klucze: "w wielu" (nie "we wszystkich") oraz "niecharakterystyczne" (czyli nie wskazują jednoznacznie jednego typu siedliska).
