W typologii leśnej i ekologicznej ocenie siedliska wykorzystuje się skład roślinności, w tym runa leśnego. Część gatunków ma wyraźne wymagania siedliskowe (np. dotyczące wilgotności, żyzności, odczynu gleby czy zacienienia). Takie gatunki mogą pełnić rolę różnicującą, czyli pomagać w odróżnianiu jednego typu siedliskowego lasu od innego.
Odpowiedź: "Gatunki runa różnicujące to gatunki roślin, które występują tylko na jednym konkretnym typie siedliskowym lasu i są charakterystyczne dla tego typu." jest zgodna z istotą pojęcia: gatunek różnicujący powinien być na tyle związany z danym typem siedliska, aby jego obecność była informacją diagnostyczną (charakterystyczną) dla tego typu.
- Stwierdzenie: "…występują na wszystkich typach siedliskowych lasu." jest niepoprawne, bo gatunek obecny wszędzie nie pomaga rozróżniać siedlisk (brak wartości diagnostycznej).
- Stwierdzenie: "…występują na wielu typach siedliskowych… i nie są charakterystyczne…" również jest niepoprawne: jeśli nie są charakterystyczne dla konkretnego typu, nie pełnią funkcji różnicującej.
- Stwierdzenie: "…występują tylko na jednym… i nie są charakterystyczne…" zawiera wewnętrzną niespójność sensu: jeśli gatunek jest ograniczony do jednego typu, to właśnie przez tę zależność staje się potencjalnie charakterystyczny/diagnostyczny, a zaprzeczenie tej cechy podważa ideę "różnicowania".
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o gatunki "różnicujące/charakterystyczne/wskaźnikowe" zwracaj uwagę, czy dana opcja mówi o związku z konkretnym siedliskiem. Odpowiedzi o "wszędzie" lub "w wielu miejscach" zwykle opisują gatunki pospolite, które nie rozróżniają typów.
