Prawidłowe stwierdzenie brzmi: "Osoba niepełnosprawna ma prawo do samostanowienia i aktywnego uczestnictwa w społeczeństwie." Ochrona interesów osoby wspieranej w pracy asystenta polega przede wszystkim na uznaniu jej podmiotowości: osoba ma prawo decydować o sobie w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, a rolą wsparcia jest ułatwianie realizacji jej wyborów, nie zastępowanie jej woli.
Stwierdzenie "Osoba niepełnosprawna ma prawo do bycia postrzeganą jako osoba potrzebująca pomocy i opieki." jest nieprawidłowe, bo utrwala paternalistyczny obraz i sprowadza człowieka do roli "podopiecznego". Wsparcie może być potrzebne, ale nie jest tożsamością ani "prawem do bycia postrzeganym" w sposób uprzedmiotawiający.
Stwierdzenia "Osoba niepełnosprawna ma obowiązek korzystać z pomocy innych osób w codziennym funkcjonowaniu." oraz "…ma obowiązek korzystać z pomocy innych osób w podejmowaniu decyzji." są błędne, ponieważ mieszają prawo do wsparcia z rzekomym obowiązkiem zależności. W praktyce osoba może chcieć funkcjonować samodzielnie, z użyciem udogodnień, technologii wspomagających albo przy ograniczonym wsparciu. Nawet jeśli korzysta z pomocy, kluczowe jest uzyskanie zgody i dostosowanie formy wsparcia do jej preferencji.
W kontekście egzaminu warto zapamiętać zasadę: wsparcie ma wzmacniać autonomię. Jeśli odpowiedź sugeruje przymus, ubezwłasnowolnienie "z automatu" lub konieczność stałej opieki jako normę, zwykle jest to kierunek niezgodny z ochroną interesów i współczesnym podejściem opartym na prawach osoby.
