Dodanie roztworu azotanu srebra AgNO3 dostarcza do próbki jonów Ag+, które w analizie jakościowej są klasycznym odczynnikiem do wykrywania niektórych anionów metodą strącania. Jeżeli w próbce znajdują się jony chlorkowe Cl-, zachodzi reakcja tworzenia trudno rozpuszczalnego chlorku srebra:
Ag+ + Cl- → AgCl↓
Powstający AgCl ma charakterystyczny biały osad, co jest bezpośrednią przesłanką do wskazania jonów chlorkowych jako najbardziej prawdopodobnych w próbce.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do obserwacji?
- Jony azotanowe NO3-: azotany są na ogół dobrze rozpuszczalne, a sam odczynnik to właśnie azotan srebra. Obecność NO3- nie wyjaśnia powstania osadu po dodaniu AgNO3.
- Jony siarczanowe SO42-: w typowych warunkach laboratoryjnych reakcja z Ag+ nie jest klasyczną, jednoznaczną próbą dającą tak charakterystyczny biały osad jak dla chlorków; w praktyce analitycznej do siarczanów częściej wykorzystuje się inne odczynniki przesiewowe.
- Jony fosforanowe PO43-: fosforany mogą tworzyć trudno rozpuszczalne sole z niektórymi kationami, ale sama obserwacja "biały osad po AgNO3" w podstawowym schemacie identyfikacji anionów najtrafniej wskazuje na halogenki, zwłaszcza chlorki.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o AgNO3 kluczowe jest skojarzenie z reakcją na halogenki i zapamiętanie barwy osadu. Jeśli w treści pojawia się biały osad, najczęściej chodzi o AgCl. W praktyce laboratoryjnej wykonuje się też próby potwierdzające, ale tutaj pytanie dotyczy "najprawdopodobniej", więc wystarcza rozpoznanie reakcji przesiewowej.
