Badanie toru oddychania w tym ujęciu polega na obserwacji strumienia wydychanego powietrza przez nozdrza. Do uzyskania widocznego efektu wykorzystuje się lusterko: na jego powierzchni pojawia się zaparowanie (kondensacja pary wodnej z wydychanego powietrza). Gdy przepływ przez oba przewody nosowe jest zbliżony, ślady zaparowania po prawej i lewej stronie są podobne. Taki obraz bywa opisywany jako efekt "skrzydeł motyla", bo przypomina dwa symetryczne pola po obu stronach linii pośrodkowej.
Dlatego poprawne jest ustawienie lusterka przy wardze górnej i tak, aby było odniesione do przegrody nosa (linia pośrodkowa). Ułatwia to jednoczesne porównanie obu stron i ogranicza wpływ przypadkowych ruchów pacjenta.
- Odpowiedź o umieszczeniu lusterka/obserwacji w okolicy bruzdy bródkowo-wargowej nie służy ocenie przepływu przez nozdrza, bo jest to zbyt daleko od ujść nosa i nie daje wiarygodnego, rozdzielonego obrazu obu strumieni.
- Wariant dociskania skrzydeł nosa to raczej manipulacja mogąca zmieniać drożność i zafałszować naturalny tor oddychania; nie jest to typowy sposób uzyskania porównywalnego "wzoru" zaparowania obu nozdrzy.
- Umieszczenie obserwacji na języku nie odpowiada celowi badania, bo pytanie dotyczy przewodów nosowych, a nie oddychania ustnego ani oceny wilgotności w jamie ustnej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada hasło o równomierności przepływu przez nos, szukaj metody, która daje jednoczesne porównanie prawej i lewej strony (symetria śladu), a nie palpacji tkanek czy prób uciskowych zmieniających warunki oddychania.
