W krzywych Beziera (typowo sześciennych w edytorach wektorowych) kształt fragmentu ścieżki wyznaczają: dwa węzły (punkty końcowe segmentu) oraz dwa punkty kontrolne (uchwyty), które "ciągną" krzywą w określonych kierunkach. Położenie punktów kontrolnych decyduje o kierunku stycznej krzywej w węzłach oraz o tym, czy segment będzie wygięty.
Gdy punkty kontrolne zostaną ułożone na linii łączącej oba węzły, kierunki stycznych w węzłach są zgodne z tą samą prostą. W praktyce oznacza to, że segment nie ma "powodu" odchylać się od odcinka między węzłami: nie pojawia się boczne wygięcie, a krzywizna zanika. Efekt edycyjny to odcinek, czyli linia prosta.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "okrąg" – okrąg wymaga stałej krzywizny i odpowiedniego układu kilku segmentów lub specjalnej konstrukcji; samo ustawienie uchwytów współliniowo z węzłami nie tworzy kształtu kołowego.
- "łuk" – łuk powstaje wtedy, gdy uchwyty wymuszają wygięcie segmentu "w bok" względem odcinka łączącego węzły. Warunek współliniowości uchwytów z węzłami temu zaprzecza.
- "linię łamaną" – linia łamana składa się z odcinków łączonych w węzłach (bez krzywizny między nimi). Tutaj mowa o pojedynczym segmencie krzywej Beziera; przy takim ustawieniu uchwytów segment staje się jednym odcinkiem, a nie "załamaniem" złożonym z wielu odcinków.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu pojawia się informacja o uchwytach/punktach kontrolnych ułożonych na jednej prostej z węzłami, najczęściej testowana jest umiejętność rozpoznania sytuacji, w której krzywa upraszcza się do odcinka.
