Opatrunek gipsowy po złamaniu kości piszczelowej unieruchamia kończynę dolną i zwykle ogranicza obciążanie nogi. To bezpośrednio przekłada się na trudności w czynnościach, w których kluczowa jest stabilna postawa, bezpieczne przemieszczanie się oraz transfery (np. wstawanie, siadanie).
Dlatego czynności takie jak korzystanie z toalety często wymagają wsparcia: trzeba bezpiecznie dojść do toalety, wykonać transfer na sedes i utrzymać równowagę. Podobnie czynności higieniczne (mycie, prysznic) bywają problematyczne ze względu na śliskie podłoże, konieczność stania oraz manewrowania w łazience.
Przemieszczanie się jest naturalnie utrudnione, szczególnie na początku, zanim podopieczna opanuje poruszanie się o kulach, balkoniku lub wózku. To także obszar zwiększonego ryzyka upadku, więc pomoc/asekuracja opiekuna jest częsta.
Natomiast przygotowanie kanapek jest czynnością, którą przy sprawnych kończynach górnych zwykle da się wykonać w pozycji siedzącej, z odpowiednią organizacją miejsca pracy (produkty w zasięgu ręki). Z tego powodu jest to typowy przykład czynności, która może pozostać samodzielna mimo gipsu na nodze.
W praktyce opiekun powinien ocenić: poziom bólu, stabilność chodu, warunki mieszkaniowe (progi, schody), dostęp do łazienki oraz to, czy pacjentka ma dodatkowe ograniczenia. Jednak w ujęciu egzaminacyjnym największe potrzeby pomocy dotyczą toalety, higieny i mobilności, a nie prostego przygotowania posiłku.
