U podopiecznej z dużym deficytem samoopieki opiekun musi w pierwszej kolejności zapewnić takie wsparcie, które realnie umożliwia wykonanie niezbędnych czynności oraz ogranicza ryzyko szybkich powikłań. Przy zagrożeniu odleżynami kluczowe są działania praktyczne: pomoc w zmianie pozycji ciała, odciążanie miejsc narażonych na ucisk, wspieranie higieny, zapewnienie wygodnego ułożenia, kontrola komfortu oraz organizacja otoczenia tak, by osoba niesamodzielna mogła bezpiecznie funkcjonować.
To właśnie jest wsparcie instrumentalne (konkretna, "narzędziowa" pomoc w działaniu). Jest ono adekwatne do sytuacji, bo odpowiada na pilną potrzebę fizyczną i organizacyjną oraz wpływa na profilaktykę odleżyn.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wsparcie finansowe dotyczy zapewnienia środków lub pomocy materialnej. Może być potrzebne długofalowo (np. na środki pielęgnacyjne), ale nie jest typem wsparcia "w pierwszej kolejności" w momencie bezpośredniego ryzyka wynikającego z niesamodzielności.
- Wsparcie wartościujące (np. wzmacnianie poczucia własnej wartości, aprobata) jest ważne psychologicznie, lecz nie zastępuje działań zapobiegających uszkodzeniom skóry.
- Wsparcie duchowe może pomagać w radzeniu sobie emocjonalnym, jednak nie redukuje bezpośrednio czynnika ryzyka odleżyn, którym jest długotrwały ucisk i ograniczona mobilność.
Na egzaminie warto łączyć: problem (ryzyko odleżyn) → cel (zmniejszyć ucisk, poprawić pielęgnację i bezpieczeństwo) → typ wsparcia (instrumentalne).
