Kosztorys szczegółowy (najczęściej w podejściu RMS: robocizna–materiały–sprzęt) wymaga ustalenia, jakie nakłady są potrzebne do wykonania danej pozycji robót. Podstawą takiego podejścia są źródła normatywne, czyli zbiory norm określających, ile pracy, materiałów i czasu pracy sprzętu przypada na jednostkę robót.
W praktyce rolę takiej podstawy pełnią katalogi nakładów rzeczowych – to one dostarczają norm zużycia/nakładów, które następnie mnoży się przez obmiar i dopiero później wycenia (przez stawki, narzuty, ceny materiałów i pracy sprzętu). Dlatego właśnie katalogi nakładów są właściwą odpowiedzią na pytanie o podstawę opracowania kosztorysu szczegółowego instalacji odgromowej dla instalacji PV.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Cenniki cen jednostkowych dostarczają informacji o cenach (np. materiałów lub robót), ale same w sobie nie określają nakładów normatywnych. Mogą być użyte pomocniczo do wyceny, lecz nie stanowią podstawy normowania w kosztorysie szczegółowym.
- Harmonogramy robót służą planowaniu i kontroli czasu realizacji (kolejność, terminy, zasoby w czasie). To dokument organizacyjny, a nie baza norm nakładów do kalkulacji szczegółowej.
- Katalogi producentów materiałów opisują parametry i asortyment wyrobów, często też zastosowania czy wymiary. Są przydatne przy doborze rozwiązań technicznych, ale nie zastępują norm nakładów potrzebnych do policzenia robocizny i sprzętu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "kosztorys szczegółowy", najpierw myśl o normach nakładów (źródłach nakładów), a dopiero potem o źródłach cen. To pomaga szybko odróżnić katalogi nakładów od cenników i dokumentów organizacyjnych.
