Ergonomia dzieli działania m.in. według momentu ich prowadzenia. Ergonomia koncepcyjna (często rozumiana jako projektowa) odnosi się do fazy koncepcji i projektowania pracy: stanowiska, narzędzi, maszyn, sposobu sterowania oraz warunków środowiska pracy. Jej podstawowym celem jest poprawne zdefiniowanie i ukształtowanie zależności w układzie człowiek–maszyna–środowisko, tak aby praca była bezpieczna, efektywna i dostosowana do możliwości psychofizycznych człowieka.
Odpowiedź "ustalenie wzajemnych relacji człowiek - maszyna - środowisko" trafia w sedno: na etapie koncepcji trzeba określić, jakie zadania wykonuje człowiek, jakie przejmuje maszyna, jak wygląda interakcja (np. obsługa, sygnalizacja, ergonomia sterowania) oraz jakie warunki środowiskowe będą dopuszczalne i potrzebne.
Pozostałe propozycje są typowe dla ergonomii korekcyjnej (usprawniającej), czyli działań podejmowanych, gdy stanowisko już istnieje i działa:
- "modernizacja istniejących i pracujących już maszyn i urządzeń" – to ingerencja w funkcjonujące rozwiązania, a więc etap naprawczy/modernizacyjny, nie koncepcyjny.
- "poprawa warunków pracy na istniejących stanowiskach" – również dotyczy korekty stanu zastanego (np. doświetlenie, zmiana organizacji pracy, ograniczenie hałasu).
- "usunięcie nieprawidłowości w środowisku pracy" – jest działaniem naprawczym po rozpoznaniu uchybień, często w ramach nadzoru BHP lub działań korygujących.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści lub odpowiedziach pojawiają się sformułowania "istniejące", "pracujące już", "poprawa na istniejących stanowiskach", zwykle chodzi o ergonomię korekcyjną. Słowo "koncepcyjna" sugeruje projekt i określenie założeń relacji człowiek–technika–otoczenie, zanim rozwiązanie zostanie wdrożone.
