Wnętrze ogrodowe o układzie podłużnym (wydłużony prostokąt) może sprawiać wrażenie "korytarza" – dominują w nim kierunki prowadzące wzrok wzdłuż dłuższej osi. Jednym z klasycznych zabiegów kompozycyjnych jest wprowadzenie podziałów poprzecznych, czyli takich elementów, które przecinają optycznie długą oś.
Jeżeli drogi przebiegają równolegle do krótszych boków, to w planie tworzą układ pasów "w poprzek" wnętrza. Taki rytm:
- przerywa ciągłość długiego kierunku,
- redukuje wrażenie nadmiernej długości (optyczne skrócenie),
- wzmacnia odczyt szerokości, bo uwaga częściej "pracuje" w poprzek niż wzdłuż.
Dlatego przestrzeń jest odbierana jako szersza.
Odpowiedź "wyższe" oraz "niższe" odnoszą się do wymiaru pionowego (wysokości), który w takim opisie nie wynika bezpośrednio z kierunku dróg w rzucie poziomym. Z kolei "węższe" odpowiadałoby raczej sytuacji, gdy kompozycja dodatkowo podkreśla długi kierunek (np. linie prowadzone równolegle do dłuższych boków), co wzmacnia efekt "korytarza", a nie go osłabia.
W praktyce projektowej taki zabieg stosuje się m.in. w wąskich ogrodach przydomowych: poprzeczne ścieżki, pasy nawierzchni, rabaty lub niskie żywopłoty dzielą przestrzeń na krótsze sekwencje i poprawiają odczuwane proporcje.
