W analizie żywności jedną z podstawowych czynności jest oznaczanie zawartości wody oraz wynikającej z tego zawartości suchej masy. W praktyce laboratoryjnej wykonuje się to często metodą suszarkową: próbkę ogrzewa się w suszarce laboratoryjnej, aby odparować wodę, a następnie wykorzystuje masę przed i po suszeniu do obliczeń.
Jeżeli po suszeniu obliczana jest wielkość X "według wzoru", to (przy typowym układzie zadań egzaminacyjnych) chodzi o wartość wyrażającą, jaka część próbki pozostaje po usunięciu wody. Tę wielkość opisuje odpowiedź "zawartość suchej masy" – jest to informacja o udziale składników nieulotnych (w danych warunkach suszenia) w badanej próbce.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu?
- "straty po prażeniu" i "pozostałość po prażeniu" odnoszą się do etapu prażenia, czyli ogrzewania w warunkach prowadzących do zwęglenia/spalenia substancji organicznej (typowo w znacznie wyższej temperaturze niż suszenie). To inny cel analityczny niż usuwanie wody.
- "wilgotność względna próbki" jest sformułowaniem mylącym: wilgotność względna jest standardowo parametrem powietrza (stosunek aktualnej zawartości pary wodnej do maksymalnej możliwej w danej temperaturze), a nie bezpośrednim parametrem próbki stałej. Dla próbki oznacza się raczej wilgotność (zawartość wody) lub suchą masę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się suszenie w suszarce, najczęściej badany parametr dotyczy relacji masy przed/po suszeniu (wilgotność albo sucha masa). Gdy pojawia się prażenie, zwykle chodzi o popiół i zmiany po spaleniu składników organicznych.
