W analizie chemicznej kluczowe jest, aby próbka laboratoryjna była reprezentatywna dla całej partii materiału. W przypadku materiałów sypkich (wysypanych z opakowania) największym źródłem niepewności bywa nie sam pomiar, lecz błąd próbkowania. Dlatego liczbę miejsc poboru tzw. próbek pierwotnych ustala się według z góry przyjętego planu próbkowania (procedury lub normy), który wiąże wielkość partii (np. objętość) z minimalną liczbą punktów poboru.
Dla partii o objętości 100 m3 przyjęta w tego typu zadaniach metodyka wskazuje, że wymagana liczba miejsc poboru wynosi 5. Oznacza to, że należy zaplanować 5 niezależnych punktów poboru w obrębie tej samej partii, a następnie z pobranych porcji utworzyć próbkę zbiorczą (a dalej próbkę laboratoryjną), zgodnie z procedurą przygotowania próbek.
- Odpowiedź "50" jest typowym przeszacowaniem wynikającym z intuicji, że "duża objętość = bardzo dużo punktów", jednak w praktyce liczbę punktów dobiera się wg reguł, a nie wyłącznie "na oko".
- Odpowiedź "100" często wynika z mylenia objętości (100) z liczbą pobrań (100) – to błąd skojarzeniowy, a nie wynik planu próbkowania.
- Odpowiedź "250" jest skrajnie zawyżona w realiach typowych procedur kontrolnych; takie wartości nie wynikają z podstawowych planów poboru dla tej wielkości partii w zadaniach egzaminacyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o "liczbie miejsc poboru" szukasz wartości wynikającej z przyjętej tabeli/procedury (zależność od wielkości partii), a nie liczby pomiarów, liczby opakowań czy wartości objętości przeniesionej mechanicznie na odpowiedź.
