Rozpoznanie, do jakiej metody służy przedstawiony dziennik, polega na powiązaniu układu rubryk i sposobu zapisu z organizacją obserwacji w danej technice pomiaru.
Odpowiedź "poziomych metodą pojedynczego kąta." jest właściwa, gdy dziennik jest przygotowany do zapisu obserwacji jednego kąta poziomego wyznaczanego z pojedynczej pary celowań (typowo dla wybranego kierunku odniesienia i kierunku mierzonego), często z miejscem na odczyty w dwóch położeniach lunety i wynik kąta z tej jednej obserwacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego dziennika:
- "poziomych metodą kierunkową." – w metodzie kierunkowej wykonuje się obserwacje wielu kierunków w serii (na kole), a dziennik zwykle przewiduje tabelaryczny zapis kolejnych kierunków i powtórzeń serii. Jeśli dziennik nie ma struktury typowej dla serii kierunków, ta odpowiedź jest błędna.
- "poziomych metodą repetycyjną." – metoda repetycyjna opiera się na wielokrotnym odkładaniu tego samego kąta i sumowaniu/akumulacji wskazań, aby zmniejszyć wpływ błędów przypadkowych. Dziennik dla tej metody przewiduje miejsce na kolejne repetycje i sumy; brak takiej części wskazuje, że to nie ta metoda.
- "pionowych zenitalnych." – pomiary zenitalne dotyczą kątów pionowych (relacji do kierunku pionu/zenitu), a dziennik będzie miał rubryki odpowiadające obserwacjom pionowym (np. związanym z kołem pionowym). Jeśli w dzienniku mowa o kątach poziomych, ta odpowiedź nie jest właściwa.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o dzienniki obserwacji nie zgaduj po samej nazwie metody. Szukaj w tabeli tego, czy zapis dotyczy pojedynczego kąta, serii kierunków, czy powtórzeń (repetycji), oraz czy odnosi się do koła poziomego czy pionowego.
