W geodezji dziennik pomiarowy (dziennik polowy) jest dostosowany do sposobu wykonywania obserwacji i do tego, jakie wielkości są zapisywane. W pytaniu chodzi o pomiary kątów poziomych, a więc obserwacje na kole poziomym instrumentu, wykonywane przez celowanie na dwa kierunki wyznaczające kąt.
Odpowiedź "poziomych metodą pojedynczego kąta" jest właściwa, gdy przedstawiony dziennik ma układ zapisu charakterystyczny dla jednego kąta: zapis dwóch celowań (na pierwszy i drugi kierunek) oraz wynikowego kąta z tej pary obserwacji. Taki dziennik nie musi obejmować serii wielu kierunków w jednej stacji ani kolumn typowych dla repetycji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego dziennika:
- "poziomych metodą kierunkową" – metoda kierunkowa opiera się na pomiarze wielu kierunków w serii (często w obu położeniach lunety) względem kierunku odniesienia. Dziennik dla tej metody zwykle porządkuje obserwacje jako listę kierunków i różnice między nimi, a nie wyłącznie pojedynczą parę celowań tworzącą jeden kąt.
- "poziomych metodą repetycyjną" – repetycja polega na wielokrotnym odkładaniu tego samego kąta i sumowaniu odczytów, aby zmniejszyć wpływ błędów odczytu. Dziennik musi umożliwiać zapis kolejnych powtórzeń, sum i wartości średnich; to inna logika zapisu niż jednorazowy pomiar kąta.
- "pionowych zenitalnych" – kąty pionowe (zenitalne) dotyczą obserwacji w płaszczyźnie pionowej i są powiązane z odczytami na kole pionowym oraz zależą od definicji kąta zenitalnego. Dziennik dla kątów pionowych zwykle uwzględnia m.in. odczyty dla góry/dół lub parametry związane z nachyleniem, a nie typowy zapis kąta poziomego między dwoma kierunkami.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozstrzygnij, czy dziennik dotyczy kątów poziomych czy pionowych, a dopiero potem porównaj, czy zapis jest "seryjny" (kierunki), "powtórzeniowy" (repetycje), czy "jednorazowy" (pojedynczy kąt). To zwykle pozwala szybko odróżnić metody bez wykonywania obliczeń.
