W przerobie makulatury mocnej (np. tektura falista, kartony) kluczowa jest właściwa kolejność operacji, bo kolejne etapy przygotowują masę do następnych procesów i ograniczają ryzyko uszkodzenia włókien oraz rozprowadzania zanieczyszczeń.
1) Rozczynianie (pulper) to wstępne rozdrobnienie i uwodnienie surowca, aby powstała jednorodna zawiesina masy. 2) Rozwłóknianie ma na celu rozdzielenie włókien przy możliwie małym ich skracaniu.
Dalej wykonuje się operacje separacyjne: 3) oczyszczanie (usuwanie ciężkich i grubych zanieczyszczeń, np. piasku, zszywek, folii), 4) sortowanie (oddzielenie frakcji i zanieczyszczeń na sitach/sortownikach) oraz 5) frakcjonowanie (podział na frakcje o różnej długości i jakości włókien, co ułatwia dalsze prowadzenie procesu i sterowanie właściwościami masy).
Po oczyszczeniu i separacji następuje 6) zagęszczanie, czyli podniesienie stężenia masy przez odwodnienie. Na końcu stosuje się 7) dyspergowanie, które rozbija i rozprasza drobne, trudne zanieczyszczenia hydrofobowe (np. kleje, woski), poprawiając jednorodność i jakość masy.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- Zawierają operacje niepasujące do tego etapu lub branżowo kojarzone z innymi procesami (np. prasowanie dotyczy formowania/odwadniania wstęgi papieru, a nie przygotowania masy w przerobie makulatury).
- Wprowadzają procesy typowe dla innych rodzajów surowca lub innych celów technologicznych (np. zaklejanie jest zwykle dodatkiem na późniejszym etapie przygotowania do wytwarzania papieru, a odbarwianie dotyczy częściej makulatury białej).
- Zaburzają logiczną kolejność (np. rozpoczynanie od zagęszczania przed rozczynem), co byłoby technologicznie nielogiczne, bo masa musi najpierw powstać jako zawiesina i zostać rozdzielona na włókna.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: najpierw utworzenie i rozdzielenie masy, potem oczyszczanie i separacja, na końcu zagęszczanie oraz procesy poprawiające jednorodność zanieczyszczeń.
