W części sitowej maszyny papierniczej zachodzi formowanie wstęgi i jej wstępne odwadnianie. Masa włóknista jest jeszcze bardzo rozcieńczona, a usuwanie wody odbywa się głównie dzięki:
- spływowi grawitacyjnemu przez sito,
- pracy elementów odwadniających (listwy/folia),
- działaniu podciśnienia w skrzynkach ssących.
Na tym etapie struktura wstęgi dopiero się utrwala, a zbyt agresywne odwadnianie mogłoby pogorszyć równomierność i retencję. Dlatego na końcu części sitowej suchość wstęgi nadal jest względnie niska, a zakres 10–25% jest właściwy dla końcowego odwodnienia tej sekcji.
Zakres 3–7% jest typowy raczej dla bardzo wczesnej fazy formowania (tuż po wylewie na sito), kiedy wstęga jest jeszcze niemal zawiesiną i dopiero zaczyna się konsolidować.
Zakres 28–45% sugeruje poziom osiągany zwykle dopiero po intensywniejszym mechanicznym odwadnianiu, charakterystycznym dla dalszych odcinków (szczególnie części prasowej), gdzie nacisk i filce umożliwiają znaczący wzrost suchości.
Zakres 60–85% odpowiada wartościom spotykanym po suszeniu (sekcja cylindrów suszących), gdy wstęga przechodzi z odwadniania mechanicznego na odparowanie wody. Tak wysoka suchość nie jest osiągana w części sitowej.
Wskazówka egzaminacyjna: uporządkuj w głowie "mapę suchości" po sekcjach: sito = najniższe wartości, prasy = średnie, suszarnia = najwyższe. To pozwala szybko odrzucać skrajne zakresy i wybrać odpowiedź zgodną z etapem procesu.
