W zadaniach o wymiarach nakładek w połączeniach śrubowych kluczowe są dwa minimalne parametry geometryczne:
- odległość osi otworu od krawędzi blachy (tu: 15 mm) – występuje po obu stronach rzędu otworów,
- rozstaw osiowy śrub (tu: 25 mm) – występuje pomiędzy kolejnymi osiami otworów w rzędzie.
Aby wyznaczyć minimalną szerokość nakładki w kierunku prostopadłym do krawędzi, należy policzyć, ile odcinków składa się na całkowity wymiar. Typowo jest to:
szerokość = 2 · e + (liczba rozstawów) · p
gdzie liczba rozstawów to liczba przerw między osiami otworów w danym rzędzie. Jeśli na rysunku widać trzy śruby w jednym rzędzie, to między ich osiami są dwa rozstawy.
Wtedy obliczenie jest następujące:
2 · 15 mm + 2 · 25 mm = 30 mm + 50 mm = 80 mm.
Dlatego odpowiedź "Co najmniej 80 mm" jest poprawna: uwzględnia obie odległości od krawędzi oraz wszystkie wymagane rozstawy między osiami śrub.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi wynikami błędów:
- "Co najmniej 60 mm" odpowiada sytuacji, gdy ktoś policzy tylko 2·15 + 1·25 (jakby były dwie śruby), czyli pominie jeden rozstaw.
- "Co najmniej 50 mm" wynika zwykle z policzenia 1·15 + 1·25 + 1·10 lub innego niepoprawnego mieszania wielkości (np. potraktowania 15 mm jako odległości od krawędzi do krawędzi otworu).
- "Co najmniej 90 mm" bywa skutkiem doliczenia dodatkowego, nieistniejącego odcinka (np. trzech rozstawów p zamiast dwóch) lub błędnego założenia czterech śrub w rzędzie.
Na egzaminie zawsze najpierw ustal z rysunku liczbę śrub w rzędzie, a dopiero potem licz liczbę rozstawów: jest ona o jeden mniejsza niż liczba śrub.
