KWALIFIKACJA OGR4 - TEST WIEDZY NR 1

W zadaniu kluczowe jest powiązanie głębokości robót ziemnych z ryzykiem przemarzania gruntu. Gdy woda w gruncie zamarza, zwiększa objętość i może powodować wysady mrozowe, które unoszą lub przechylają lekkie konstrukcje (np. murki). Dlatego wykop pod fundament/posadowienie elementów małej architektury planuje się tak, aby konstrukcja pracowała stabilnie w warunkach zimowych.

W treści podano, że inwestycja jest w zachodniej Polsce, czyli w strefie przemarzania I. W ujęciu egzaminacyjnym przyjmuje się tu typową głębokość przemarzania około 0,8 m. Dla murku oporowego o wysokości 80 cm najbezpieczniej jest zaplanować roboty ziemne na poziomie zbliżonym do tej wartości, aby ograniczyć wpływ mrozu na posadowienie. Stąd odpowiedź 80 cm jest najbardziej właściwa.

• 20 cm – to głębokość charakterystyczna raczej dla płytkich korytowań pod nawierzchnie lub podbudowy, a nie dla fundamentowania murku; zbyt płytko, duże ryzyko rozluźnienia i przemieszczeń po zimie.
• 50 cm – może pojawiać się przy niektórych pracach ziemnych (np. w gruntach niewysadzinowych i dla innych elementów), ale w zadaniu nie ma przesłanek pozwalających bezpiecznie zejść tak płytko przy murku oporowym; w strefie I zwykle rozważa się większą głębokość.
• 80 cm – zgodne z typową głębokością przemarzania w strefie I i z zasadą, by chronić posadowienie przed skutkami mrozu; to najlepszy wybór przy podanych danych.
• 100 cm – może być uzasadnione w chłodniejszych strefach (np. II) albo przy trudniejszych warunkach, ale dla strefy I jest to zwykle głębiej niż potrzeba, co zwiększa nakład robót i koszty bez wyraźnej korzyści w tym wariancie.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal strefę przemarzania z lokalizacji, potem dopasuj głębokość robót do typu obiektu (tu: murek oporowy) i pamiętaj, że grunt wysadzinowy wymaga ostrożniejszego (głębszego) posadowienia.