Punkty osnowy realizacyjnej służą do prac tyczeniowych i kontrolnych, więc muszą zapewniać powtarzalność i jednoznaczność odtworzenia w terenie. Z tego powodu ich utrwalanie (stabilizacja) wykonuje się tak, aby punkt nie "zniknął" po deszczu, nasłonecznieniu, ruchu sprzętu czy robotach ziemnych.
Odpowiedź "farbą w spreju" jest właściwa jako wskazanie metody, której nie należy stosować do utrwalania punktów. Farba może być co najwyżej oznaczeniem pomocniczym (wizualnym), ale jest nietrwała: ściera się, blaknie, może zostać przykryta błotem, asfaltem lub ziemią, a także łatwo ją przypadkowo zamalować. Nie daje też takiej pewności położenia jak fizyczny znak w gruncie.
Pozostałe propozycje to przykłady stabilizacji fizycznej:
- "kołkiem drewnianym" — bywa stosowany jako znak terenowy, zwłaszcza do krótszego użytkowania; mimo ograniczonej trwałości jest elementem materialnym osadzonym w podłożu.
- "bolcem stalowym" — zapewnia dobrą jednoznaczność i trwałość w wielu zastosowaniach, szczególnie na nawierzchniach twardych lub w elementach konstrukcyjnych.
- "znakiem betonowym" — jest rozwiązaniem trwałym, stosowanym tam, gdzie punkt ma funkcjonować dłużej i wymagana jest większa odporność na uszkodzenia.
Na egzaminie kluczowe jest uchwycenie różnicy między oznaczeniem a utrwaleniem: utrwalenie ma zapewnić stabilny, materialny punkt odniesienia, a nie tylko kolorowy ślad. Dodatkowo trzeba uważnie czytać negację w poleceniu ("nie należy"), bo łatwo odwrócić sens pytania.
