Rozdział (klasyfikacja) mlewa o bardzo małym uziarnieniu jest najskuteczniejszy z użyciem separatora powietrznego (klasyfikatora), ponieważ w zakresie frakcji bardzo drobnych kluczowe stają się zjawiska aerodynamiczne. W klasyfikatorze cząstki są rozdzielane w strumieniu powietrza na podstawie ich prędkości opadania, bezwładności i oporu ruchu. Dzięki temu można wydzielić frakcję drobną oraz zawrócić frakcję grubszą do dalszego mielenia, uzyskując stabilniejsze uziarnienie produktu.
Dlaczego pozostałe urządzenia nie są najlepszym wyborem?
- "przesiewacza bębnowego" – przesiewanie na sitach (zwłaszcza w bębnie) jest typowe dla frakcji średnich i grubych. Przy bardzo drobnym ziarnie spada przepustowość, rośnie ryzyko zalepiania i zatykania oczek oraz pogarsza się rozdział na skutek aglomeracji i przywierania pyłu.
- "przesiewacza wibracyjnego" – wibracje poprawiają przesiewanie, ale przy frakcjach bardzo drobnych nadal pozostają ograniczenia sit: szybkie "zaklejanie" oczek, pylenie, konieczność częstego czyszczenia oraz niski efekt rozdziału, gdy materiał ma skłonność do tworzenia grudek.
- "podajnika elektromagnetycznego" – to urządzenie transportowo-dozujące. Jego zadaniem jest równomierne podawanie materiału na kolejne etapy procesu, a nie klasyfikacja ziarnowa; nie zapewnia więc rozdziału na frakcje.
W praktyce przemysłu ceramicznego dobór metody rozdziału zależy od uziarnienia, właściwości materiału (wilgotność, skłonność do aglomeracji, pylenie) oraz wymagań jakościowych. Jeżeli celem jest selekcja bardzo drobnej frakcji, rozwiązania oparte o przepływ powietrza zwykle dają lepszą skuteczność i powtarzalność niż klasyczne przesiewanie. Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: im drobniejsza frakcja, tym częściej wybiera się klasyfikację powietrzną zamiast sita.
