W połączeniu szeregowym przez oba kondensatory płynie ten sam ładunek, a napięcia na nich się sumują. Z tego wynika kluczowa reguła: odwrotności pojemności się dodają.
Stosujemy wzór:
1/Cz = 1/C1 + 1/C2
Podstawiamy wartości:
1/Cz = 1/(2 µF) + 1/(4 µF)
Sprowadzamy do wspólnego mianownika:
Otrzymujemy:
1/Cz = 3/4 (1/µF)
Odwracamy stronę, aby dostać Cz:
Cz = 4/3 µF ≈ 1,33 µF
To także szybki test sensowności: w szeregu pojemność zastępcza jest zawsze mniejsza od najmniejszej z pojemności składowych, czyli mniejsza niż 2 µF. Dlatego odpowiedzi typu 6 µF lub 3 µF są niezgodne z własnością połączenia szeregowego (takie wartości pojawiają się raczej przy błędnym sumowaniu jak dla połączenia równoległego lub przy pominięciu odwracania). Odpowiedź 2 µF również odpada, bo pojemność zastępcza nie może być równa najmniejszej, gdy do szeregu dołączono dodatkowy kondensator o skończonej pojemności.
W praktyce łączenie kondensatorów szeregowo spotyka się m.in. przy potrzebie zwiększenia dopuszczalnego napięcia pracy (z zachowaniem zasad wyrównywania napięć), kosztem zmniejszenia pojemności całkowitej.
