W laboratorium analitycznym spotyka się kilka typów palników gazowych, a ich rozpoznanie na rysunku zwykle opiera się na budowie wlotu powietrza, sposobie regulacji mieszania oraz konstrukcji głowicy.
Palnik Bunsena jest klasycznym palnikiem o stosunkowo prostej budowie: pionowa rurka i regulacja dopływu powietrza pozwalają uzyskać płomień kopcący (przy małym dopływie powietrza) albo niekopcący, gorętszy (przy większym dopływie powietrza). Jest często używany do typowych prac grzewczych.
Palnik Teclu ma konstrukcję pozwalającą na precyzyjniejsze mieszanie gazu z powietrzem niż w wariancie klasycznym, co ułatwia uzyskanie stabilnego, dobrze natlenionego płomienia w szerszym zakresie nastaw. Na rysunkach bywa rozpoznawany po bardziej rozbudowanym układzie regulacji dopływu powietrza w części dolnej.
Palnik Meckera jest przeznaczony do uzyskania silnego, równomiernego płomienia. Charakterystyczna jest szeroka głowica (często z siatką/kratką), która stabilizuje płomień i sprzyja równomiernemu ogrzewaniu. To typowy element odróżniający go od pozostałych.
Niepoprawne warianty odpowiedzi wynikają najczęściej z zamiany nazw między palnikiem Bunsena i Teclu (bo oba mogą wyglądać podobnie dla niewprawnego oka) albo z nierozpoznania szerokiej głowicy palnika Meckera. Na egzaminie warto najpierw znaleźć na rysunku element najbardziej wyróżniający (np. głowicę z siatką), a dopiero potem rozróżniać pozostałe dwa typy po detalach regulacji dopływu powietrza.
