Zdanie: "Suma prądów wpływających do węzła równa się sumie prądów wypływających z węzła" jest klasyczną definicją I prawa Kirchhoffa, nazywanego też prawem prądów (KCL). Opiera się ono na zasadzie zachowania ładunku: w idealnym węźle (punkcie połączenia kilku gałęzi) ładunek nie "gromadzi się" w sposób trwały, więc to, co dopływa jako prąd, musi odpłynąć.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "I prawo Kirchhoffa."? Ponieważ kluczowym słowem w definicji jest węzeł i prądy. I prawo Kirchhoffa zawsze wiąże się z bilansem prądów w punktach rozgałęzienia obwodu, np. w złączu wiązki elektrycznej, w punkcie masowym, na listwie rozdzielczej lub na połączeniu kilku odbiorników równoległych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "prawo Coulomba." dotyczy oddziaływań elektrostatycznych między ładunkami i siły między nimi. Nie opisuje bilansu prądów w połączeniach przewodów w obwodzie.
- "prawo Ohma." opisuje zależność między napięciem, prądem i rezystancją elementu (dla elementów omowych). Nie mówi nic o sumowaniu prądów w węźle.
- "II prawo Kirchhoffa." (prawo napięć) dotyczy sumy spadków i źródeł napięć w oczku (pętli) obwodu. Tam kluczowe są napięcia i zamknięta droga, a nie węzeł i rozgałęzienie.
W praktyce elektromechanika pojazdów zasada ta pomaga rozumieć, dlaczego przy rozgałęzieniach wiązki i złączach prądy w poszczególnych gałęziach muszą się "zgadzać" z prądem doprowadzanym (z uwzględnieniem kierunków umownych). Gdy pomiary temu przeczą, typową przyczyną jest błąd pomiaru, upływ, dodatkowa gałąź obwodu lub uszkodzenie połączenia.
