Sieć Wi-Fi (WLAN) wykorzystuje fale radiowe w nielicencjonowanych pasmach przeznaczonych do zastosowań powszechnych. Jednym z kluczowych i historycznie najważniejszych pasm jest 2,4 GHz (około 2,400–2,4835 GHz). To pasmo było podstawą popularnych standardów Wi-Fi, m.in. 802.11b i 802.11g, a także jest nadal obsługiwane przez wiele urządzeń w nowszych generacjach.
Dlaczego właśnie 2,4 GHz jest tak często wskazywane w pytaniach egzaminacyjnych? Ponieważ w praktyce instalacji i utrzymania sieci abonenckich spotyka się je bardzo często: zapewnia zwykle lepszy zasięg i lepsze przenikanie przez przeszkody (np. ściany) niż wyższe częstotliwości. Wadą bywa większa podatność na zakłócenia, bo w okolicy 2,4 GHz pracują też inne urządzenia radiowe (np. Bluetooth) oraz źródła szumu w otoczeniu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo nie odpowiadają typowym pasmom Wi-Fi:
- 3,4 GHz kojarzy się raczej z innymi systemami radiokomunikacyjnymi (np. w sieciach komórkowych), a nie z klasycznymi pasmami WLAN.
- 6,5 GHz jest pułapką: współcześnie spotyka się Wi-Fi w paśmie 6 GHz (np. Wi-Fi 6E), ale nie opisuje się go jako 6,5 GHz.
- 11 GHz to zakres typowy dla innych zastosowań (np. łącza specjalistyczne), niebędący standardowym pasmem pracy Wi-Fi.
Na egzaminie warto pamiętać: Wi-Fi może działać także w innych pasmach (np. 5 GHz i 6 GHz), ale jeśli wśród odpowiedzi pojawia się 2,4 GHz, zwykle jest to właściwy wybór jako najbardziej rozpowszechniony zakres w codziennych instalacjach.
