Ślepy pułap to element stropu drewnianego wykonywany zwykle jako pozioma przegroda (np. z desek lub innego poszycia) podparta na belkach albo na listwach przybitych do belek. Jego główną funkcją jest stworzenie "półki"/podparcia dla materiałów, które wypełniają przestrzeń stropu i poprawiają parametry użytkowe przegrody.
Na ślepym pułapie układa się więc typowo warstwy izolacyjne lub wypełniające, np. izolację cieplną i akustyczną. Stąd odpowiedź "płyty z wełny mineralnej" jest zgodna z rolą tego elementu: wełna mineralna jest materiałem izolacyjnym, który może być ułożony w przestrzeni między belkami i oparty na ślepym pułapie.
Pozostałe propozycje nie pasują do tej funkcji:
- "deski sufitowe" kojarzą się z warstwą wykończeniową sufitu (widoczną od spodu pomieszczenia) lub podsufitką, a nie z warstwą wypełniającą układaną na ślepym pułapie.
- "płyty suchego tynku" (płyty g-k lub podobne rozwiązania) stosuje się jako okładzinę/wykończenie, a nie jako wypełnienie oparte na ślepym pułapie. Ich rola jest inna: tworzą gładką powierzchnię i przegrodę od spodu.
- "legary drewniane" są elementem konstrukcyjnym/pośrednim rusztu (np. pod podłogę), a nie materiałem, który "układa się na ślepym pułapie" jako warstwę izolacji.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: ślepy pułap podtrzymuje to, co "w środku" stropu (izolacja/wypełnienie), a nie to, co jest elementem nośnym ani typowym wykończeniem.
