Dźwigar kratowy jest konstrukcją, w której poszczególne pręty (pasy i krzyżulce) pracują głównie na rozciąganie lub ściskanie. Z tego powodu w praktyce często dobiera się przekroje, które:
- są proste do łączenia w węzłach (np. poprzez blachy węzłowe, spoiny lub śruby),
- mają korzystną sztywność przy pracy osiowej,
- umożliwiają wygodne ustawienie i spasowanie elementów w płaszczyźnie kratownicy.
Odpowiedź "kątowników równoramiennych" jest typowa dla wielu rozwiązań kratownic, ponieważ kątowniki są powszechnie stosowane jako pręty kratownic: łatwo je zestawiać parami, dospawywać do blach węzłowych i kontrolować ich ustawienie. Równoramienność ramion ułatwia też zachowanie symetrii i powtarzalności detali montażowych.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście klasycznego dźwigara kratowego:
- "ceowników zwykłych" – ceownik jest przekrojem otwartym o innym układzie środnika i półek; bywa stosowany w belkach lub elementach drugorzędnych, ale nie jest najtypowym wyborem dla prętów kratownicy w przedstawianym, prostym wariancie.
- "teowników wysokich" – teowniki częściej kojarzą się z elementami belkowymi lub składanymi przekrojami, a w kratownicach wymagają zwykle innych detali węzłowych i nie wynikają wprost z typowego rysunku pręta kratownicowego.
- "kątowników nierównoramiennych" – to nadal kątowniki, ale przy braku wyraźnej potrzeby wynikającej z dokumentacji (asymetrii, mimośrodów, szczególnych wymagań) wybór nierównoramiennego przekroju nie jest standardem dla prostego dźwigara kratowego.
Na egzaminie warto patrzeć na kształt przekroju na rysunku i cechy rozpoznawcze: kątownik ma dwa ramiona pod kątem prostym, a równoramienny ma ramiona tej samej szerokości. Ceownik ma wyraźny "U"-kształt, a teownik "T"-kształt.
