Technika VLSM (Variable Length Subnet Mask) polega na tym, że w ramach jednej przestrzeni adresowej IPv4 można tworzyć podsieci o różnych długościach maski (różnych prefiksach). W praktyce oznacza to, że nie wszystkie podsieci muszą mieć taki sam rozmiar: dla sieci z małą liczbą hostów stosuje się dłuższy prefiks (więcej bitów sieci), a dla większej liczby hostów krótszy prefiks. Dzięki temu adresy IPv4 są wykorzystywane oszczędniej i plan adresacji lepiej odpowiada rzeczywistym potrzebom.
Odpowiedź "zastosowanie w jednej przestrzeni adresowej masek podsieci o różnych długościach" jest poprawna, bo dokładnie opisuje istotę VLSM: zmienność długości maski w zależności od wymaganej liczby hostów w danej podsieci.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z następujących powodów:
- "wykorzystywanie do adresowania hostów adresów IP z klasy F" – w praktycznej adresacji IPv4 hosty nie korzystają z "klasy F" w tym znaczeniu; VLSM dotyczy doboru długości maski/prefiksu, a nie używania nieistniejącej klasy adresów dla hostów.
- "wybór dowolnego adresu rozgłoszeniowego w każdej podsieci" – adres rozgłoszeniowy (broadcast) wynika jednoznacznie z adresu sieci i maski: jest to ostatni adres w danej podsieci. Nie wybiera się go dowolnie, tylko jest wyznaczany obliczeniowo.
- "używanie 128-bitowych masek podsieci" – 128 bitów dotyczy adresów IPv6. W IPv4 adres ma 32 bity, a maska podsieci również jest 32-bitowa; VLSM nie zmienia tej długości, tylko zmienia liczbę jedynek w masce (długość prefiksu).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się elementy charakterystyczne dla IPv6 (np. 128 bitów), a pytanie dotyczy IPv4, to zwykle jest to dystraktor. Dla VLSM kluczowe jest hasło: "różne prefiksy dla różnych podsieci w jednej puli adresowej".
