KWALIFIKACJA MED13 - STYCZEŃ 2017

PYTANIE NR 5.
Strategia rozwiązywania konfliktu, w której jedna ze stron dąży do podporządkowania sobie przeciwnika, wykorzystując wszelkie możliwości do umocnienia swojej pozycji, nosi nazwę
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Strategia "walki" (rywalizacji) polega na dążeniu do wygrania sporu kosztem drugiej strony: wzmacnianiu własnej pozycji, narzucaniu rozwiązań i podporządkowaniu przeciwnika. "Uleganie" skupia się na ustępowaniu, "unikanie" na wycofaniu, a "współpraca" na szukaniu rozwiązania korzystnego dla obu stron.

Pełne wyjaśnienie:

Opis w pytaniu wskazuje na styl rozwiązywania konfliktu, w którym jedna strona chce wygrać i podporządkować sobie drugą, wykorzystując dostępne środki do umocnienia własnej pozycji. Taki sposób działania odpowiada strategii określanej jako "walka" (często opisywanej też jako rywalizacja/dominacja). W praktyce oznacza to nacisk na realizację własnych celów, stawianie warunków, twarde negocjacje oraz małą gotowość do ustępstw.

Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu:

  • "Ulegania" dotyczy sytuacji, gdy strona rezygnuje z własnych potrzeb, aby utrzymać relację lub szybko zakończyć spór. Zamiast podporządkowywać przeciwnika, sama się dostosowuje.
  • "Unikania" polega na odsuwaniu konfliktu, wycofaniu się z rozmowy, odkładaniu decyzji lub minimalizowaniu kontaktu. To strategia "nie wchodzę w spór", a nie "pokonuję drugą stronę".
  • "Współpracy" opiera się na poszukiwaniu rozwiązania typu wygrany–wygrany: strony ujawniają interesy, negocjują i tworzą opcje akceptowalne dla obu. Nie ma tu elementu podporządkowania.

Wskazówka dla terapeuty zajęciowego: rozpoznanie stylu "walki" bywa ważne w pracy zespołowej i w kontakcie z pacjentem/rodziną. Twarda dominacja może chwilowo dać szybki efekt organizacyjny, ale często zwiększa opór i napięcie. W sytuacjach terapeutycznych zwykle dąży się do komunikacji opartej na współpracy i asertywności, a styl rywalizacyjny traktuje jako sygnał ryzyka eskalacji.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Strategia "walki" to styl nastawiony na wygraną własną stroną: dominowanie, narzucanie rozwiązania i dążenie do podporządkowania drugiej osoby. Liczy się umocnienie własnej pozycji, często kosztem relacji. W praktyce przypomina rywalizację lub twarde negocjacje.
"Walka" koncentruje się na wygraniu sporu i przeforsowaniu własnego zdania (wygrany–przegrany). "Współpraca" polega na ujawnieniu potrzeb obu stron i wspólnym szukaniu rozwiązań korzystnych dla wszystkich (wygrany–wygrany). Kluczowe jest podejście do interesów drugiej strony.
"Unikanie" oznacza wycofanie się z konfliktu: odkładanie rozmowy, zmianę tematu, brak decyzji lub minimalizowanie kontaktu. W tej strategii nie ma aktywnego nacisku na drugą stronę. To raczej ucieczka od sporu niż próba wygrania i dominacji.
Ryzyko rośnie, gdy presja czasu jest duża (np. organizacja zajęć), role są niejasne, a emocje wysokie (pacjent odmawia, rodzina naciska). Wtedy ktoś może próbować "postawić na swoim" siłą argumentów lub stanowiska. Warto rozpoznawać to wcześnie i zmieniać sposób komunikacji.
Najczęstsze skutki to eskalacja napięcia, spadek zaufania i większy opór wobec ustaleń. Czasem "walka" przyspiesza decyzję, ale zwykle pogarsza współpracę interdyscyplinarną. W ochronie zdrowia może to utrudniać realizację wspólnych celów terapeutycznych i komunikację z pacjentem.
"Uleganie" polega na ustępowaniu i rezygnacji z własnych potrzeb, aby utrzymać relację lub szybko zakończyć spór. Strona "oddaje" część swoich celów, by druga była zadowolona. To przeciwieństwo podporządkowywania przeciwnika, bo inicjatywa i korzyść są po stronie drugiej osoby.
Pomocne jest szukanie w treści słów i sensu: "podporządkować", "narzucić", "umocnić pozycję", "wygrać za wszelką cenę". Jeśli opis wskazuje na dominację i brak gotowości do kompromisu, najczęściej chodzi o "walkę". Gdy mowa o wspólnym zysku, to raczej współpraca.
Nie zawsze, ale często niesie koszty relacyjne. Może być użyta wyjątkowo, gdy stawką jest bezpieczeństwo lub konieczna jest szybka, jednoznaczna decyzja. W kontekście terapii i pracy z pacjentem zazwyczaj lepiej sprawdzają się strategie oparte na współpracy i asertywnym stawianiu granic.
Typowe błędy to wybieranie "współpracy", bo brzmi najlepiej, mimo że opis mówi o dominacji, albo mylenie "walki" z kłótnią fizyczną. Zdarza się też ignorowanie kluczowego fragmentu opisu (np. "podporządkować") i kierowanie się ogólnym skojarzeniem z hasłem "rozwiązywanie konfliktów".
Ucz się przez krótkie definicje i przykłady sytuacyjne: dla każdej strategii wypisz typowe zachowania i cele. Ćwicz rozpoznawanie słów-kluczy w opisach (dominacja, ustępowanie, wycofanie, wspólne rozwiązanie). Pomaga też analiza scenek z praktyk: pacjent–rodzina–zespół i dobór reakcji.
info

Około 55% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Strategia "walki" (rywalizacji) polega na dążeniu do wygrania sporu kosztem drugiej strony: wzmacnianiu własnej pozycji, narzucaniu rozwiązań i podporządkowaniu przeciwnika."

Źródła:

  • Wikipedia (PL): "Thomas i Kilmann – style rozwiązywania konfliktów" (hasło/sekcja o stylach unikanie, uleganie, rywalizacja, współpraca) – https://pl.wikipedia.org/wiki/Model_Thomasa-Kilmanna - dostęp 2026-03-01
  • MindTools: "Thomas-Kilmann Conflict Mode Instrument (TKI)" (opis trybów: competing, accommodating, avoiding, collaborating) – https://www.mindtools.com/pages/article/newLDR_81.htm - dostęp 2026-03-01

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z komunikacji interpersonalnej w ochronie zdrowia (skrypty szkoły/uczelni)
  • Opis modelu stylów rozwiązywania konfliktów (np. ujęcia oparte na trybach: rywalizacja/uleganie/unikanie/współpraca/kompromis)
  • Ćwiczenia scenkowe (role-play) z pacjentem i zespołem terapeutycznym

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego