Pasmo przenoszenia wzmacniacza opisuje, dla jakich częstotliwości sygnału wejściowego układ wzmacnia sygnał "poprawnie", tzn. z wzmocnieniem nie mniejszym od przyjętego progu w stosunku do wzmocnienia w paśmie środkowym. W praktyce szkolnej i pomiarowej granice pasma bardzo często wiąże się z punktem spadku o 3 dB (czyli do ok. 0,707 wartości amplitudy wzmocnienia odniesienia), choć sam próg powinien wynikać z definicji używanej w danym zadaniu.
Jeżeli oznaczymy:
- f_d – częstotliwość dolną graniczną,
- f_g – częstotliwość górną graniczną,
to szerokość pasma (często oznaczana jako B) jest po prostu różnicą tych częstotliwości:
B = f_g − f_d
To ma sens fizyczny: pasmo jest "od-do", więc jego szerokość to długość przedziału na osi częstotliwości.
Typowe błędne odpowiedzi w tego typu zadaniach wynikają z mylenia różnych parametrów:
- Wzór w postaci f_g + f_d nie opisuje szerokości przedziału, tylko sumę granic (nie ma bezpośredniej interpretacji jako pasmo).
- Wzór w postaci f_g / f_d odnosi się raczej do relacji częstotliwości (bywa używany w innych kontekstach, np. przy analizie skali logarytmicznej), ale nie jest definicją szerokości pasma w hercach.
- Wzór w postaci (f_g + f_d)/2 daje częstotliwość "środkową" w sensie średniej arytmetycznej, a nie szerokość pasma. Dla układów o charakterystyce logarytmicznej częściej spotyka się nawet częstotliwość środkową jako średnią geometryczną, co dodatkowo pokazuje, że "środek" i "szerokość" to inne pojęcia.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: pasmo = górna granica minus dolna granica. Jeśli w zadaniu podane są f_d i f_g, nie trzeba wykonywać skomplikowanych przekształceń – kluczowe jest rozpoznanie właściwej zależności.
