Pytania otwarte (np. zaczynające się od "co", "jak", "w jaki sposób") są podstawowym narzędziem w wywiadzie, ponieważ zwiększają ilość i jakość informacji uzyskiwanych od podopiecznego. Ich głównym celem jest zachęcenie do szerszej, bardziej opisowej wypowiedzi oraz ujawnienia znaczeń, emocji, kontekstu i szczegółów ważnych dla planowania terapii zajęciowej.
Odpowiedź "nakłonić podopiecznego do rozbudowania odpowiedzi." jest trafna, bo pytania otwarte:
- nie ograniczają odpowiedzi do "tak/nie" ani jednej krótkiej informacji,
- dają przestrzeń na opowiedzenie własnej perspektywy,
- wspierają budowanie relacji i poczucia bycia wysłuchanym.
Odpowiedź "uporządkować tok wypowiedzi podopiecznego." nie jest najlepsza: porządkowanie zwykle realizuje się technikami prowadzenia rozmowy takimi jak parafraza, klaryfikacja, odzwierciedlanie i podsumowanie, a nie samym użyciem pytań otwartych.
Odpowiedź "naprowadzić podopiecznego na oczekiwaną odpowiedź." opisuje pytania sugerujące lub naprowadzające. W wywiadzie terapeutycznym takie działanie może zniekształcać informacje, wzmacniać uległość podopiecznego i obniżać wiarygodność danych.
Odpowiedź "uzasadnić podopiecznemu powód zadania wskazanych pytań." dotyczy raczej budowania współpracy i transparentności. Choć czasem warto wyjaśniać sens pytań, to nie jest to funkcja "pytań otwartych" jako kategorii, tylko ogólna zasada komunikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "rozbudowanie wypowiedzi" vs "naprowadzanie", pytania otwarte łączymy z pogłębianiem i eksploracją, a nie z sugestią.
