U dzieci z próchnicą kwitnącą (caries florida), traktowaną jako najcięższa postać próchnicy wczesnego dzieciństwa (ECC), ryzyko rozwoju nowych ubytków jest wysokie. Z tego powodu profilaktyka musi być częstsza niż u dzieci bez aktywnej, agresywnej próchnicy.
W praktyce klinicznej intensywną profilaktykę realizuje się przez fluoryzację kontaktową (najczęściej w formie lakierowania fluorkowego) w schemacie co 3 miesiące, czyli cztery razy w roku. Taka częstość ma na celu utrzymanie stałego, ochronnego działania fluoru na szkliwo, zwłaszcza gdy dieta i higiena sprzyjają szybkiemu postępowi próchnicy.
Dlaczego pozostałe częstości nie pasują do próchnicy kwitnącej?
- Dwa razy w roku to typowy schemat dla niskiego ryzyka (profilaktyka "co 6 miesięcy"). Przy próchnicy kwitnącej byłby zbyt rzadki i nie odpowiada potrzebie intensywnego wsparcia remineralizacji.
- Jeden raz w roku jest jeszcze rzadszy i w praktyce nie zabezpiecza dziecka z aktywną, wieloogniskową próchnicą; sprzyja fałszywemu poczuciu "zrobionej profilaktyki" bez realnej kontroli choroby.
- Sześć razy w roku oznaczałoby zabieg średnio co 2 miesiące. W standardowych zaleceniach profilaktyki fluorkowej dla wysokiego ryzyka przyjmuje się schemat kwartalny; częstsze wizyty mogą być potrzebne z innych powodów (np. kontrola leczenia), ale nie są typową odpowiedzią egzaminacyjną dla samej fluoryzacji.
W pracy asystentki stomatologicznej ważne jest też, aby nie mylić fluoryzacji z lakowaniem bruzd: to różne procedury, wykonywane w innych wskazaniach. Po lakierowaniu fluorkowym pacjent zwykle otrzymuje zalecenia pozabiegowe (np. przez pewien czas nie jeść i nie pić), co warto jasno przekazać opiekunom dziecka.
