Miejscowa obróbka cieplna oznacza, że do wysokiej temperatury doprowadza się tylko określoną strefę wyrobu, a reszta elementu pozostaje wyraźnie chłodniejsza. Taki sposób nagrzewu stosuje się m.in. po obróbce plastycznej (np. walcowaniu, kuciu, ciągnieniu), gdy trzeba szybko i precyzyjnie zmienić własności tylko w wybranym obszarze.
Odpowiedź "D" jest poprawna, ponieważ na fotografii widać charakterystyczny układ do nagrzewania indukcyjnego: element metalowy przechodzi przez pierścieniową cewkę/wzbudnik, a intensywnie rozżarzony jest jedynie fragment znajdujący się bezpośrednio w strefie pola elektromagnetycznego. To jednoznaczny obraz nagrzewania lokalnego, typowego dla obróbki miejscowej.
Pozostałe fotografie przedstawiają urządzenia do obróbki objętościowej (piec komorowy, wózkowy, wgłębny). W takich piecach standardowo nagrzewa się cały wsad w komorze, dążąc do wyrównania temperatury w całej objętości elementów. Z tego powodu nie są to typowe urządzenia do selektywnego nagrzewania wąskiej strefy detalu.
W praktyce nagrzewanie indukcyjne jest popularne, bo daje:
- szybkość (często sekundy zamiast długiego wygrzewania w piecu),
- precyzję lokalizacji nagrzewu,
- powtarzalność parametrów procesu,
- mniejsze odkształcenia dzięki ograniczeniu strefy nagrzanej.
Częsty błąd egzaminacyjny polega na utożsamianiu każdej obróbki cieplnej z "piecem". W tym zadaniu kluczowe jest słowo "miejscowej": poprawne urządzenie to takie, które nagrzewa tylko fragment elementu, co na zdjęciu D jest widoczne bezpośrednio jako rozżarzona, wąska strefa.
