Podczas inwentaryzacji mogą ujawnić się niedobory (braki w stosunku do ewidencji) oraz nadwyżki (stan faktyczny większy niż w księgach). W niektórych sytuacjach kierownik jednostki może zdecydować o kompensacie, czyli wzajemnym "zneutralizowaniu" części różnic, jeżeli uznaje to za zasadne w danych warunkach organizacyjnych.
W tym zadaniu podano:
- niedobór towaru A: 80 szt. po 12 zł/szt. (wartość niedoboru: 80×12 = 960 zł),
- nadwyżkę towaru B: 100 szt. po 10 zł/szt. (wartość nadwyżki: 100×10 = 1 000 zł).
Jednak pytanie brzmi o wartość kompensaty, a nie o pełną wartość niedoboru czy pełną wartość nadwyżki. Jeśli kompensujemy niedobór A nadwyżką B, to do kompensaty można przyjąć tylko tyle nadwyżki B, ile jest potrzebne do "pokrycia" ilości niedoboru. Niedobór wynosi 80 szt., więc kompensowana ilość to 80 szt. nadwyżki B. Wyceniamy tę kompensowaną część według ceny towaru B podanej w zadaniu:
80 szt. × 10 zł/szt. = 800,00 zł
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "960,00 zł" to wartość całego niedoboru towaru A (80×12). To nie jest wartość kompensaty wynikająca z użycia nadwyżki B.
- "1 000,00 zł" to wartość całej nadwyżki towaru B (100×10). Nie można skompensować więcej, niż wynosi ilość niedoboru, bo brak dotyczy 80 szt., a nie 100 szt.
- "1 200,00 zł" wynikałoby z błędnego przemnożenia 100 szt. przez 12 zł lub innego nieuzasadnionego połączenia danych. Nie odpowiada żadnej logicznej wartości: ani niedoboru, ani nadwyżki, ani kompensowanej części.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze odróżniaj wartość różnicy (pełna nadwyżka/niedobór) od wartości kompensaty (tylko ta część, która faktycznie "pokrywa" drugą różnicę).
