W wodach podziemnych często występuje podwyższone stężenie rozpuszczonego (wolnego) CO2, pochodzącego m.in. z procesów zachodzących w glebie. Po rozpuszczeniu CO2 w wodzie powstaje kwas węglowy (H2CO3), który obniża pH i może zwiększać agresywność korozyjną wody względem instalacji i urządzeń.
Procesem stosowanym do usuwania CO2 z wody jest dekarbonizacja. W praktyce realizuje się ją jako odgazowanie, np. przez napowietrzanie (aerację), stripping powietrzem lub układy kaskadowe. Mechanizm polega na intensyfikacji kontaktu woda–powietrze i wykorzystaniu różnicy ciśnień parcjalnych CO2: gaz przechodzi z fazy ciekłej do gazowej, dzięki czemu jego zawartość w wodzie spada.
Odpowiedź "ozonowania" jest nieprawidłowa, ponieważ ozonowanie jest przede wszystkim procesem utleniania i dezynfekcji (redukcja mikroorganizmów, poprawa właściwości organoleptycznych), a nie metodą ukierunkowaną na usuwanie CO2.
Odpowiedź "klarowania" jest nieprawidłowa, bo klarowanie dotyczy usuwania zawiesin (np. sedymentacja/koagulacja) i prowadzi do zmniejszenia mętności, natomiast nie rozwiązuje problemu gazów rozpuszczonych.
Odpowiedź "odkwaszania" bywa myląca: odkwaszanie to pojęcie szersze, związane z redukcją kwasowości wody (podniesieniem pH) różnymi metodami, także chemicznymi. Usuwanie samego CO2 jest jednak w tym ujęciu przypadkiem szczególnym, który w technologii uzdatniania wody nazywa się właśnie dekarbonizacją.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się wprost "usuwanie CO2", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do usuwania gazu (odgazowanie/napowietrzanie), a nie do dezynfekcji czy klarowania.
