W doborze procesu dekontaminacji kluczowe jest ryzyko przeniesienia zakażenia, które zależy od tego, z jakimi tkankami ma kontakt wyrób medyczny. Jeżeli sprzęt ma bezpośredni kontakt ze skórą pacjenta, ale skóra jest nieuszkodzona, a wyrób nie penetruje tkanek i nie ma kontaktu z układem krążenia, to ryzyko jest niższe niż w przypadku narzędzi wprowadzanych do tkanek lub na błony śluzowe.
W takim przypadku sprzęt klasyfikuje się jako niekrytyczny. Minimalnym właściwym postępowaniem jest:
- mycie/oczyszczanie – usuwa widoczne zabrudzenia oraz część drobnoustrojów i umożliwia skuteczne działanie środka dezynfekcyjnego,
- dezynfekcja niskiego poziomu – wystarcza do ograniczenia liczby drobnoustrojów na powierzchni sprzętu używanego na skórze.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Dezynfekcja średniego poziomu i kategoria półkrytyczna – półkrytyczne wyroby dotyczą zwykle kontaktu z błonami śluzowymi lub sytuacji, gdzie wymagany jest wyższy poziom eliminacji drobnoustrojów; w opisie jest tylko kontakt ze skórą bez penetracji.
- Sterylizacja i kategoria krytyczna – sterylizacja jest wymagana dla wyrobów wchodzących do tkanek jałowych lub układu naczyniowego. Tu warunek ten jest wyraźnie wykluczony, więc byłby to proces nadmiarowy.
- Samo mycie – jest etapem koniecznym, ale zwykle niewystarczającym, bo nie zapewnia kontrolowanego poziomu redukcji drobnoustrojów. Dezynfekcja po myciu ogranicza ryzyko przenoszenia patogenów między pacjentami i personelem.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zidentyfikuj, z czym wyrób ma kontakt (skóra nieuszkodzona / błony śluzowe / tkanki jałowe, krew), a dopiero potem dobieraj minimalny poziom procesu (mycie + odpowiedni poziom dezynfekcji lub sterylizacja).
