Podczas prażenia węglan magnezu rozkłada się zgodnie z równaniem: MgCO3 → MgO + CO2. Kluczowa informacja to to, że ubytek masy próbki w takim układzie wynika z ulatniania się gazu, czyli CO2. Pozostałość stała (MgO) zostaje w naczyniu.
Krok 1: obliczenie liczby moli CO2
m(CO2) = 2,38 g
n(CO2) = m/M = 2,38 g / 44 g·mol−1 ≈ 0,05409 mol
Krok 2: powiązanie stechiometryczne
Z równania reakcji wynika stosunek molowy 1:1, więc n(MgCO3) = n(CO2) ≈ 0,05409 mol. Warunek "do stałej masy" oznacza, że rozkład zaszedł do końca w części, która mogła się rozłożyć (wynik ważenia jest stabilny).
Krok 3: masa MgCO3 w próbce
m(MgCO3) = n·M = 0,05409 mol · 84 g·mol−1 ≈ 4,5436 g
Krok 4: czystość próbki
Próbka ważyła 5,00 g, a wyliczona masa czystego MgCO3 to ok. 4,54 g.
Czystość = (4,5436 / 5,00) · 100% ≈ 90,87% (po zaokrągleniu zgodnym z odpowiedziami: ok. 90,7%).
Odpowiedź "100% czystej substancji" byłaby możliwa tylko wtedy, gdyby ubytek masy odpowiadał dokładnie teoretycznej ilości CO2 z 5 g MgCO3 (co tu nie zachodzi). Odpowiedź "około 50%" wynika zwykle z błędnego przyjęcia złego stosunku mas lub z pomylenia, która substancja odpowiada ubytkowi masy. Stwierdzenie o "bliżej nieokreślonej masie domieszek" jest nieadekwatne, bo na podstawie ubytku masy można ilościowo wyznaczyć zawartość MgCO3, a więc i masę zanieczyszczeń: 5,00 − 4,54 ≈ 0,46 g.