W oznaczaniu zawartości kwasu solnego metodą miareczkowania klasycznego mianowanym roztworem wodorotlenku sodu (NaOH) mamy układ: kwas mocny + zasada mocna. W takim miareczkowaniu punkt równoważnikowy wypada w okolicy pH 7, a w praktyce punkt końcowy wyznacza się na podstawie zmiany barwy wskaźnika kwasowo‑zasadowego.
Oranż metylowy jest typowym wskaźnikiem stosowanym w tego rodzaju oznaczeniach w analizie farmaceutycznej. Ma wyraźną, łatwą do uchwycenia zmianę barwy (czerwony → żółty) w zakresie kwaśnym. Dzięki temu operator może precyzyjnie uchwycić moment zakończenia miareczkowania zgodnie z procedurą laboratoryjną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Skrobia nie jest wskaźnikiem pH. To wskaźnik stosowany w jodometrii (tworzy charakterystyczne zabarwienie z jodem), więc pasuje do zupełnie innej techniki.
- Wersenian disodu (EDTA) to odczynnik (titrant/kompleksujący) używany w kompleksometriach do miareczkowania jonów metali. Sam w sobie nie pełni roli klasycznego wskaźnika punktu końcowego dla HCl z NaOH.
- Manganian(VII) potasu jest silnym utleniaczem wykorzystywanym w manganometrii (miareczkowania redoks). Tam pełni rolę titranta i jednocześnie "samowskaźnika", ale nie służy do wyznaczania punktu końcowego w miareczkowaniu kwas–zasada HCl/NaOH.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj typ miareczkowania (kwas–zasada, redoks, kompleksowanie, jodometria), a dopiero potem dobieraj wskaźnik/odczynnik charakterystyczny dla tej grupy metod. To ogranicza pomyłki wynikające z podobnych skojarzeń.
