Największą rozpiętość tonalną (największy "zapas" informacji o jasnych i ciemnych partiach) najłatwiej uzyskać, gdy aparat zapisuje możliwie najwięcej danych z matrycy i nie ogranicza ich agresywnym przetwarzaniem. Taki charakter ma plik RAW: to zapis surowych danych (z minimalnymi korektami w aparacie), który podczas późniejszego "wywołania" w programie daje dużą swobodę korygowania ekspozycji, odzyskiwania świateł i podnoszenia cieni.
Odpowiedź "RAW" jest poprawna, ponieważ w praktyce to właśnie RAW najczęściej zapewnia większą głębię bitową i większą elastyczność obróbki tonalnej niż pliki wynikowe po przetworzeniu w aparacie.
Dlaczego pozostałe formaty są gorszym wyborem w kontekście maksymalnej rozpiętości tonalnej?
- JPEG jest zwykle zapisywany z kompresją stratną i z mniejszą ilością informacji tonalnej; aparat stosuje też swoje ustawienia (kontrast, odszumianie, wyostrzanie), co ogranicza możliwości późniejszego "ratowania" świateł i cieni.
- TIFF i BMP mogą być bezstratne jako formaty plików, ale w aparacie często oznaczają zapis obrazu już "zinterpretowanego" (po demosaikowaniu i obróbce), więc nie dają tego samego zapasu co RAW. Sama bezstratność nie gwarantuje maksymalnej rozpiętości tonalnej, jeśli wcześniej część danych została ucięta/przekształcona.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się hasła "największa rozpiętość tonalna", "największe możliwości obróbki", "największy zapas w cieniach i światłach" — najczęściej chodzi o wybór RAW zamiast formatów po kompresji lub po pełnym przetworzeniu w aparacie.
