Roztwór mianowany (wzorcowy) musi mieć ściśle znane stężenie, dlatego kluczowe jest uzyskanie dokładnej, zdefiniowanej objętości roztworu końcowego. Do tego celu stosuje się kolbę miarową: ma ona jedną kreskę miarową na długiej, wąskiej szyjce, co pozwala bardzo precyzyjnie ustawić poziom cieczy (odczyt menisku) i zminimalizować błąd objętości.
Odpowiedź "rysunku C" jest poprawna, ponieważ na rysunku C widoczna jest właśnie kolba miarowa (gruszkowaty korpus, długa szyjka z pojedynczą kreską i korek). To standardowe naczynie do sporządzania roztworów mianowanych oraz dokładnych rozcieńczeń.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo przedstawiają naczynia o innym przeznaczeniu:
- "rysunku A" (cylinder miarowy) służy do odmierzania objętości, ale ma mniejszą dokładność niż kolba miarowa, więc nie jest najlepszym wyborem do roztworów mianowanych.
- "rysunku B" (kolba stożkowa/erlenmajerka) jest wygodna do mieszania, miareczkowania czy ogrzewania, ale nie jest naczyniem wzorcowym do wyznaczania jednej, dokładnej objętości.
- "rysunku D" (kolba okrągłodenna) jest przeznaczona głównie do ogrzewania i prowadzenia procesów (np. pod refluksem), a nie do odmierzania objętości do kreski.
W praktyce laboratoryjnej typowa procedura polega na rozpuszczeniu odważonej substancji w zlewce, ilościowym przeniesieniu do kolby miarowej, spłukaniu naczyń, dopełnieniu do kreski i dokładnym wymieszaniu. Najczęstsze błędy to mylenie kolby miarowej z erlenmajerką, użycie cylindra zamiast kolby oraz nieprawidłowy odczyt menisku.