Weryfikacja montażu czujników przez pomiar rezystancji polega na sprawdzeniu, czy między punktami pomiarowymi pojawia się ciągłość (około 0 Ω) wtedy, gdy styk powinien być zamknięty, oraz przerwa (∞) wtedy, gdy styk powinien być otwarty.
W typowym układzie pokazanym na schemacie czujniki są włączone między L+ a odpowiednie wejście PLC (tu: I2 dla S2 oraz I3 dla S3). Dlatego pomiar między L+ i danym wejściem daje prostą informację o stanie styku:
- ∞ oznacza, że styk nie zapewnia połączenia (obwód jest otwarty).
- 0 Ω oznacza, że styk zwiera/łączy badane punkty (obwód jest zamknięty).
Kluczowe jest uwzględnienie, że tabela podaje wartości przed zadziałaniem i po zadziałaniu czujnika. Dla czujnika o styku typu NO (normalnie otwarty) oczekuje się przejścia: przed ∞ → po 0 Ω. Dla czujnika o styku typu NC (normalnie zamknięty) oczekuje się przejścia odwrotnego: przed 0 Ω → po ∞.
Poprawny zestaw wyników musi jednocześnie spełnić oczekiwane przejścia dla obu torów pomiarowych: L+–I2 (S2) oraz L+–I3 (S3). Tylko wtedy można stwierdzić zgodność montażu ze schematem (brak zamiany przewodów, właściwy typ styku, brak przerwy i brak niepożądanego zwarcia).
Dlatego odpowiedź "Wynik 4" jest poprawna, ponieważ jako jedyna prezentuje spójny układ: dla S2 zmiana ∞ → 0 Ω, a dla S3 zmiana 0 Ω → ∞, co odpowiada prawidłowemu zachowaniu styków oraz właściwemu wpięciu w wejścia PLC.
Pozostałe wyniki są błędne, bo pokazują co najmniej jedną z typowych usterek: stałe zwarcie niezależnie od stanu czujnika, stałą przerwę, brak zmiany po zadziałaniu lub "odwrócony" przebieg dla niewłaściwego wejścia (np. wskazują na zamianę przewodów lub zastosowanie innego typu styku niż przewidziano).
